Achterob

Welkom!

Harry Mens

Ja, ik had het ook nooit verwacht: een blogje over Harry Mens.

Hij is weer eens even in het nieuws, die ouwe sjacheraar. En dan moet ik altijd even denken aan die ene keer dat ik Harry Mens ontmoette.

Een vriend van mij werkte in Lisse in de school tegenover het huis van 'meneer Mens'. Ik kende meneer Mens enkel van die merkwaardige borden, als er weer ergens een perceel te koop stond, en ik enkel kon lezen: Mens Te Koop.

Mijn vriend, zoon van een zakenman in de bollenstreek, ons kent ons nietwaar, u ziet hem aankomen, belde aan bij meneer Mens en meneer Mens deed open. Hij woonde toen nog vrij eenvoudig, laat dat duidelijk zijn. Praatje, babbeltje, het weer en zo meer.

"Dus jij zit in het onderwijs?"

Wat voelde ik me ongemakkelijk.

Mijn vriend was amicaal, zoals dat hoort in de bollenstreek. Groeten van zijn vader, en zo meer. Het was een wereld die ik niet begreep.

Toen meneer Mens later verscheen op RTL5, zag ik die man die ik toen, op zijn pantoffels, in het halletje zag. En nu ik lees dat hij iets heeft met een miljoen of zo, en ik denk: ja, die man. Arrogant. Rijk. Schaamteloos. Bedrieger. Gladjanus. Zogenaamde nieuwe adel. Grote bek. Tikje neerbuigend. Man met geld.

Achterob brunch

c

50 and beyond

Ik zou dat wel aankunnen: een vierdaagse werkweek. Zeker als de week in het midden een vrije dag heeft. Vandaag moest ik aanpoten, maar morgen is het alweer vrijdag. Het is rapportentijd, dus ik heb zere vingers. (Nee, 1 zere vinger, ik typ met de wijsvinger van de rechterhand, en dan ook nog eens razendsnel. De wijsvinger van de linkerhand springt soms even bij.)

Toen ik gisteravond, in een mij onbekende wijk, buiten stond na een lekker hete noodles, was daar opeens Paul de Leeuw.

Nee, beter: Bob de Rooy. De Chinese versie. Ten voeten uit. Hij rochelde, de vette haren tegen het voorhoofd geplakt, een dikke bril: had ik maar een camera!

Nog steeds druppelen cadeautjes, kaarten en emails binnen. Ik ben inmiddels alweer bezig met de weg naar 60.

Er staat bijvoorbeeld een huis te koop in Samui.

(grapje)

50 (4 en slot!)

Een uitvoerige brunch op zondag (jazz, zalm, roast beef, sushi, en champagne),  een aanhoudende stroom van mooie cadeautjes en lieve kaarten, diverse "Lang zal hij leven"s in verschillende klassen, een serie emails uit o.a. Nederland, Tajikistan, HongKong, Moskou, Londen, Nigeria, en Oman,  een erg vrolijke en gezellige borrel in de stamkroeg (versierd met slingers and ballonnen notabene!) en een informeel en spontaan dineetje in ons lokale hotpot restaurant vanavond: ik ben, kortom, jarig en 50.

Achterob is dus blij. Nee, beter: verrukt, op de top van de berg, tevreden, en meer dan dat: gelukkig.

Ik doe mijn best om al deze attenties persoonlijk te beantwoorden, maar alvast alhier publiekelijk dank.

Omdat ik wist dat ik dit gevoel van jarig zijn even wilde vasthouden, wat langer dan doorgaans, heb ik morgen een dag vrij genomen. (Geheel legaal, begrijp mij goed. We noemen het een 'personal day', waarvoor we een formulier invullen. Oh ja, niets gaat zonder formulieren. )

Deze dag wordt goed besteed: lekker uitslapen, een goeie lunch, een uitgebreide massage, en alles wat daarna komt neem ik voor lief.

Obama in China

Ik schrijf dit 50 meter verwijderd van de snelweg waarover Obama straks Beijing binnenzoeft.

Een eenzame soldaat, zijn ogen strak gericht op het viaduct, zijn armen tegen de zij, stond onder een viaduct waar, dat mag duidelijk zijn, geen terroristische aanslag werd verwacht. Ik had met hem te doen: de snijdende wind maakt het al snel min tien.

Een paar opgewonden kinderen op school vandaag: zij mogen morgen de President een handje geven. Obama heeft een druk programma: niet alleen die handjes, maar ook een gesprek met President Hu over (wat ik vertaal als Facebook!) vrijheid van meningsuiting en toegang tot informatie, en een bezoek aan De Muur, en de Verboden Stad. En Jan kan, als geen ander, begrijpen dat die twee attracties op 1 dag wel wat veel van het goede is.

Lof der domheid (50 3)

Een ruime week kon ik niet pinnen: mijn pas was geblokkeerd omdat ik tot driemaal toe een verkeerde pin had ingetoetst.

Vandaag gingen we naar de bank. Ik moest gaan zitten voor het glazen loket, en opnieuw mijn onkunde demonstreren.
"Het werkt niet.", zei het meisje.
"Dat weet ik.", zei ik, inmiddels berustend in dit kunstje van intikken met nul op het rekest.
"Doet u het nog eens.", zei het meisje.
Vooruit, ik ben ook de beroerste niet. Tikte mijn 4 nummers.
"Nee.", zei het meisje.
DD stond achter mij.
"Je weet toch wel.", zei hij, "dat het een pincode van 6 nummers is?"

De bliksem sloeg in. Automatisch tikte ik opnieuw, dit keer 6 nummers, en ik had de hoofdprijs.

DD grijnsde, in een mengeling van ongeloof en realisatie dat ouderdom bij mij vroeg heeft toegeslagen.

Ik sputterde licht tegen, terwijl ik de flappen uit de machine trok. "Het is mijn Visa die 4 nummers heeft...ik gooide de kaarten door elkaar...de pincodes... " Hij bleef grijnzen.

Dit zal ik nog een tijdje moeten horen.

Voor ciminele meelezers alhier, die hebben geraden dat mijn pincode inderdaad mijn verjaardag is, slecht nieuws: de code is veranderd.

Eh...waar heb ik dat opgeschreven?

The Village Beijing by DD

798 by DD

50 (2)

Grotestadmensen hebben drukke agenda's. Dat werd me weer duidelijk toen ik van het dorpse Almaty naar Beijing verhuisde. Kon je in Almaty op vrijdagmiddag iemand bellen om een half uur later een borrel te doen; in Beijing moeten dit soort activiteiten minstens twee weken van tevoren, in drievoud, worden gepland, verschoven, naar een andere lokatie en tijd en dan toch nog afgezegd.
Ik word daar dol van, want zo ben ik niet.

De traditie van jaren dicteert (ik spreek mezelf hier tegen, dat weet ik) dat mijn verjaardag in ieder geval een zondagse brunch in het Kempinsky hotel bevat. Ik kondigde die twee weken geleden aan voor de zondag 22 november. Kreeg direct vier emails terug dat dit samenviel met een cursus. Ja, op zondag. Ik verschoof de brunch naar 15 november, en kreeg direct emails die treurden dat op die dag ook een bepaalde sportdag wordt gehouden.

Bekijk het dus maar, gromde ik zoals dat hoort bij een middelbaar mens met een groeiend pesthumeur, ik ga tafelen, en wie komt, die komt.

Dat zijn er dus toch nog 16, dus echt alleen zit ik niet.

Op de eigenlijke dag is het veel eenvoudiger. De stamkroeg staat open, de hele goegemeente is uitgenodigd, open bar, we zien het wel.

En steeds, als dat nummer 50 ter sprake komt, bevatten de daarop volgende zinnen woorden als pensioen, ouderdom en rolstoel en tientallen versies van het recept voor een lang leven. Ook ontdekt dat ik veel vrienden heb die de mijlpaal allang gepasseerd zijn, en me nu vertederd  aankijken als de jongste telg aan de 50-boom.

Terwijl Stroomopwaarts zich gestaag voortschrijft naar het einde van zijn Beijing trip, met prachtige foto's!, zijn we hier alweer een week verder, zijn we weer in de sneeuw gestort, en niet zo'n beetje ook, en zagen we vandaag voor het eerst sinds een week weer de zon.

Nog steeds geldloos. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, en ontmoet overal mensen die hun best doen mij ervan te overtuigen dat ik de verkeerde pincode intik. Nee, grom ik steeds luider, ik zal toch potverdorie die vier nummers wel kunnen onthouden? Morgen mag ik naar de bank, om het nog eens te proberen.
Omdat dit weekend het "Ik ben 50" spektakel losbarst, is geld wel nodig.

Vorige week vrijdag liepen Jan, DD en ik een cameraploeg tegen het lijf, en ik werd geinterviewd over het aanstaande bezoek van Obama aan Beijing. Niet serieus. Vragen als: waar moet hij gaan shoppen, wat moet hij doen in Beijing, wat moet hij voor zijn vrouw kopen? De reportage wordt vandaag of morgen in New York uitgezonden. Een ex-collega liep in HongKong de interviewster tegen het lijf, zij raakten aan de praat, zij stuurde de link van haar eerste interview job in Beijing aan mijn collega, die toen mij zag, en dus de link doorstuurde. De wereld is klein.

http://www.bonlive.com/VideoShow.php?id=1011